سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387
loading... please wait
ایشالا به زودی یه داستان نو و احتمالا طــــــــولانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی ...
برای داستان نویسی هم مقدماتی لازم است که فکر می کنم الآن فراهمه و امیدوارم فراهم بمونه ... !
این ، توجیه تنبلی نیست ... !
پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386
جناب مولانا ...
گفت پیغمبر ز سرمای بهار تن مپوشانید یاران زینهار
زآن که با جان شما آن میکند کآن بهاران با درختان میکند
لیک بگـــریزید از ســـرد خزان کآن کند کو کرد با باغ و رزان
راویــــان این را به ظاهـــر برده اند هم بر آن صورت قناعت کرده اند
بی خــبر بودند از جان آن گروه کوه را دیده، ندیده کان به کوه
آن خـــــــزان نزد خدا نفس و هواست عقل و جان عین بهارست و بقاست
مر تو را عقلی است جزوی در نهان کــــــامل العقــــلی بجو اندر جهان
جزو تو از کـــــل او، کلی شود عقل کل بر نفس غِلی شود
پس به تأویل این بود کــانفــاس پاک چون بهارست و حیات و برگ و تاک
از حــدیث اولـــــیا نـــــرم و درشـــــــت تن مپوشان زانکه دینت راست پشت
گرم گوید ، سرد گوید، خوش بگیر تا ز گـــرم و سرد بجهی وز سعیر
گرم و ســـردش نــــوبهار زندگی است مایه ی صدق و یقین و بندگی است
زآن کــــزو بستان جـــانها زنده است زاین جــــواهر بــحر دل آگنده است
بر دل عاقـــــل هزاران غم بود گر ز باغ دل خلالی کم شود
دوشنبه بیست و دوم بهمن 1386
جناب حافظ ...
زاهد ظاهر پرست از حــــال ما آگـــــاه نیست در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست
در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست
تا چــــه بازی رخ نماید بیــدقی خواهیم راند عرصه ی شطرنج رندان را مجال شاه نیست
چیست این سقف بلند ساده ی بسیـار نقش زین معـــــما هیچ دانا در جهان آگــــــاه نیست
این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمتست کــــــاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست
صاحب دیوان ما گویی نمی داند حساب کـاندر این طغرا نشان حسبه لله نیست
هر که خواهد گـو بیا و هر چه خـــواهد گو بگو کبر و ناز و حاجب و دربان بدین در گاه نیست
بر در میـــــــــــخانه رفتن کـــــــار یکــــــرنگان بود خود فروشان را به کوی می فروشان راه نیست
هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست ورنه تشــــریف تو بر بالای کــس کوتاه نیست
بنده ی پیـــــر خرابـــــاتم که لطــــفش دائم است ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست
حافظ ار بر صدر ننشیند ز عالی مشربیست
عاشق دردی کش اندر بند مال و جاه نیست
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بیدق : سرباز شطرنج
دوشنبه هشتم بهمن 1386
جناب سعدی ...
هشیار کسی باشد کز عشق بپرهیزد وین طبع که من دارم ، با عقل نیامیزد
آنکس که دلی دارد آراســــته ی مـــــعنی گر هر دو جهان باشد ، در پای یکی ریزد
گر سیل عقاب آید شوریده نیندیشد ور تیر بلا بــــارد ، دیـــــوانه نپرهیزد
آخــــر نه منم تنهـــــا در بادیه ی ســــــودا عشق لب شیرینت ، بس شور بر انگیزد
بی بخت چه فن سازم ، تا برخورد از وصلت ؟ بیمــــایه زبون باشد ، هر چند کــــه بستیزد
فضلست اگرم خوانی عدلست اگرم رانی قـــــــدر تو نداند آن ، کــــز زجر تو بگریزد
تا دل به تو پیـــــــوستم راه هـــــمه در بستم جایی که تو بنشینی ، بس فتنه که برخیزد
سعـــدی نظر از رویت کوته نکند هرگز ور روی بگردانی ، در دامنت آویزد ...
چهارشنبه پنجم دی 1386
جناب مولانا ...
سگ زمستان جمع گردد استخوانش زخم سرما خرد گرداند چنانش
که او بگوید که این قدر تن که منم خانه ای از سنگ باید کردنم
چونک تابســـــــتان بیایدمن به چنـــگ بهر سرما خانه ای سازم ز سنگ
چـــــونـک تابستان بیــــــــاید از گشــــــاد استخوان ها پهن گردد ، پوست شاد
گوید او چون زفت بیند خویش را ، در کدامین خانه گنجم ای کیا
زفت گـــــــــــردد پا کِـــشد در سایــه ای کاهلی، سیری، غری، خود رایه ای
گویدش دل خانه ای ساز ای عمو گوید او در خانه کی گنجم بگو
استخــــوانِ حرص تو در وقت درد در هم آید ، خرد گردد در نورد
گـــــــویی از توبه بســازم خانه ای در زمستان باشدم استانه ای
چون بشــد درد و شُدت آن حرص زفت* همچو سگ سودای خانه از تو رفت
شــــکر نعـــمت خوشتر از نعــــمت بود شکر باره ، کی سوی نقمت* رود
شکر ، جانِ نعــمت و نعمت چو پوست زآنک شکر آرد تو را تا کوی دوست
نعمت آرد غفـــــلت و شکــــــر انتباه* صید نعمت کن به دام شکر شاه
سیر نوشـــــی از طـــعام و نُقـــل حق تا رود از تو شکم خواری و دق ...
مولانا ...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
زفت : چاق نقمت : رنج و عذاب انتباه : آگاه شدن ، بیدار شدن
